Επιδόματα στην κλιματιζόμενη Βουλή και υποβάθμιση σε θάλασσες και σε αποστολές υψηλού κινδύνου: η κυβέρνηση διχάζει.
Η κυβέρνηση έσπευσε μέσα σε λίγες ώρες να θεσμοθετήσει επίδομα ανθυγιεινής εργασίας για τους υπαλλήλους της Βουλής και η απόφαση παρουσιάστηκε σχεδόν ως αυτονόητη, λες και τα κλιματιζόμενα γραφεία και οι διάδρομοι του Κοινοβουλίου συνιστούν κάποιο επικίνδυνο περιβάλλον.
Την ίδια στιγμή τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως «αόρατοι». Μετά από δεκαετίες υπηρεσίας σε συνθήκες πραγματικού κινδύνου –σε ασκήσεις με πραγματικά πυρομαχικά, σε αποστολές εκτός συνόρων, σε αναχαιτίσεις στο Αιγαίο, σε περιπολίες στον Έβρο– το επίδομα επικινδυνότητας παραμένει κολλημένο στα 100 ευρώ μεικτά τον μήνα. Δηλαδή λιγότερο από 2 ευρώ την ημέρα για ανθρώπους που καλούνται να ρισκάρουν την ίδια τους τη ζωή.
Η αντίθεση είναι πράγματι κάτι παραπάνω από εκκωφαντική:
Για τους υπαλλήλους της Βουλής, η ρύθμιση πέρασε με φαστ-τρακ διαδικασία, με αναδρομική ισχύ και χωρίς καμία σοβαρή οικονομοτεχνική μελέτη.
Για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, κάθε αίτημα για αναγνώριση βαρέων και ανθυγιεινών χρονίζει επί δεκαετίες, βαλτωμένο σε επιτροπές και διάφορες προσχηματικές αναβολές.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ) μίλησε πολύ ορθά για ευθεία προσβολή και εμπαιγμό. Τα στελέχη δεν ζητούν χαριστικές ρυθμίσεις αλλά ζητούν αυτονόητη δικαιοσύνη. Δηλαδή να αναγνωριστεί νομοθετικά ότι υπηρετούν σε συνθήκες βαρέων και ανθυγιεινών, με αναδρομική αποζημίωση και με συμμετοχή τους στις αρμόδιες επιτροπές. Γιατί ο κίνδυνος δεν είναι επικοινωνιακό τρικ – είναι η καθημερινότητά τους.
Το ζήτημα δεν περιορίζεται στο ύψος του επιδόματος. Είναι θέμα αξιοπρέπειας και ισονομίας. Όταν για μια κατηγορία εργαζομένων χρειάζονται δύο μέρες για να εξασφαλιστεί προνομιακό καθεστώς ενώ για όσους φυλάνε τα σύνορα της χώρας χρειάζονται δεκαετίες χωρίς αποτέλεσμα, τότε το πρόβλημα είναι πολιτικό και βαθιά αξιακό.
Η κυβέρνηση προσπάθησε να δείξει γενναιοδωρία προς τους «οικείους της» στην πράξη όμως έδειξε την απαξίωση προς εκείνους που δεν έχουν δικαίωμα απεργίας, δεν έχουν δυνατότητα κινητοποιήσεων, και στηρίζουν το κύρος της χώρας με σιωπηλή προσφορά.
Σε αυτό το κλίμα η στάση της ΠΟΕΣ αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Με σταθερή επιχειρηματολογία, θεσμικό λόγο και αδιάκοπη πίεση, η Ομοσπονδία υπενθυμίζει ότι η ισονομία δεν είναι πολυτέλεια αλλά υποχρέωση της πολιτείας. Εκεί όπου η κυβέρνηση κλείνει τα μάτια, η ΠΟΕΣ για άλλη μια φορά υψώνει τη φωνή της και διεκδικεί για όλους.
Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν μπορούν να περιμένουν άλλο και η κοινωνία γνωρίζει ποιοι πραγματικά ζουν σε καθεστώς επικινδυνότητας και ποιοι όχι. Και κάθε μέρα που η κυβέρνηση αφήνει να ισχύει αυτή η κατάφωρη αδικία το χάσμα μεγαλώνει.
Η λέξη «επικινδυνότητα» δεν μπορεί να είναι προνόμιο για τα κλιματιζόμενα γραφεία της Βουλής. Οφείλει να αντανακλά τον ιδρώτα, τον κίνδυνο και τις θυσίες εκείνων που φυλούν ουρανό, γη και θάλασσα.
